re-ase-ku-ra-to-rze

reasekuratorze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: reasekurator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
reasekuratorpojedyncza mianownikmęski osobowy
reasekuratorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
reasekuratorapojedyncza biernikmęski osobowy
reasekuratorachmnoga miejscownikmęski osobowy
reasekuratoramimnoga narzędnikmęski osobowy
reasekuratorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
reasekuratorommnoga celownikmęski osobowy
reasekuratorowipojedyncza celownikmęski osobowy
reasekuratorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
reasekuratorówmnoga biernikmęski osobowy
reasekuratorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
reasekuratorymnoga biernikmęski zwierzęcy
reasekuratorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
reasekuratorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
reasekuratorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
reasekuratorzymnoga mianownikmęski osobowy
reasekuratorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz