re-to-ry-ku

retoryku (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: retoryk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
retorycymnoga mianownikmęski osobowy
retorycymnoga wołaczmęski osobowy
retorykpojedyncza mianownikmęski osobowy
retorykapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
retorykapojedyncza biernikmęski osobowy
retorykachmnoga miejscownikmęski osobowy
retorykamimnoga narzędnikmęski osobowy
retorykimnoga mianownikmęski zwierzęcy
retorykimnoga biernikmęski zwierzęcy
retorykimnoga wołaczmęski zwierzęcy
retorykiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
retorykommnoga celownikmęski osobowy
retorykowipojedyncza celownikmęski osobowy
retorykówmnoga dopełniaczmęski osobowy
retorykówmnoga biernikmęski osobowy
retorykupojedyncza miejscownikmęski osobowy
retorykupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz