ro-kow-ni-ku

rokowniku (nazwa pospolita) rzeczownik indyw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: rokownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
rokownicymnoga mianownikmęski osobowy
rokownicymnoga wołaczmęski osobowy
rokownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
rokownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
rokownikapojedyncza biernikmęski osobowy
rokownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
rokownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
rokownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
rokownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
rokownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
rokownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
rokownikommnoga celownikmęski osobowy
rokownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
rokownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
rokownikówmnoga biernikmęski osobowy
rokownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
rokownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz