ro-wien-nik

rowiennik (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: rowiennik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
rowiennicymnoga mianownikmęski osobowy
rowiennicymnoga wołaczmęski osobowy
rowiennikpojedyncza mianownikmęski osobowy
rowiennikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
rowiennikapojedyncza biernikmęski osobowy
rowiennikachmnoga miejscownikmęski osobowy
rowiennikamimnoga narzędnikmęski osobowy
rowiennikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
rowiennikimnoga biernikmęski zwierzęcy
rowiennikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
rowiennikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
rowiennikommnoga celownikmęski osobowy
rowiennikowipojedyncza celownikmęski osobowy
rowiennikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
rowiennikówmnoga biernikmęski osobowy
rowiennikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
rowiennikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz