roz-pra-wia-cze

rozprawiacze (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: rozprawiacz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
rozprawiaczpojedyncza mianownikmęski osobowy
rozprawiaczapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
rozprawiaczapojedyncza biernikmęski osobowy
rozprawiaczachmnoga miejscownikmęski osobowy
rozprawiaczamimnoga narzędnikmęski osobowy
rozprawiaczemnoga mianownikmęski zwierzęcy
rozprawiaczemnoga biernikmęski zwierzęcy
rozprawiaczemnoga wołaczmęski zwierzęcy
rozprawiaczemnoga mianownikmęski osobowy
rozprawiaczemnoga wołaczmęski osobowy
rozprawiaczempojedyncza narzędnikmęski osobowy
rozprawiaczommnoga celownikmęski osobowy
rozprawiaczowipojedyncza celownikmęski osobowy
rozprawiaczówmnoga dopełniaczmęski osobowy
rozprawiaczówmnoga biernikmęski osobowy
rozprawiaczupojedyncza miejscownikmęski osobowy
rozprawiaczupojedyncza wołaczmęski osobowy
rozprawiaczymnoga dopełniaczmęski osobowy
rozprawiaczymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz