ry-mar-czu-ki

Rymarczuki (nazwisko) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: Rymarczuk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Rymarczukpojedyncza mianownikmęski osobowy
Rymarczukapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Rymarczukapojedyncza biernikmęski osobowy
Rymarczukachmnoga miejscownikmęski osobowy
Rymarczukamimnoga narzędnikmęski osobowy
Rymarczukimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Rymarczukimnoga biernikmęski zwierzęcy
Rymarczukimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Rymarczukiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Rymarczukommnoga celownikmęski osobowy
Rymarczukowipojedyncza celownikmęski osobowy
Rymarczukowiemnoga mianownikmęski osobowy
Rymarczukowiemnoga wołaczmęski osobowy
Rymarczukówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Rymarczukówmnoga biernikmęski osobowy
Rymarczukupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Rymarczukupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz