rze-ko-tu

rzekotu (nazwa pospolita) rzeczownik gwar.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: rzekot

słowoliczbaprzypadekrodzaj
rzekociepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
rzekociepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
rzekotpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
rzekotpojedyncza biernikmęski rzeczowy
rzekotachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
rzekotamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
rzekotempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
rzekotommnoga celownikmęski rzeczowy
rzekotowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
rzekotówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
rzekotupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
rzekotymnoga mianownikmęski rzeczowy
rzekotymnoga biernikmęski rzeczowy
rzekotymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz