sa-mo-by-cie

samobycie (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: samobyt

słowoliczbaprzypadekrodzaj
samobyciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
samobyciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
samobytpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
samobytpojedyncza biernikmęski rzeczowy
samobytachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
samobytamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
samobytempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
samobytommnoga celownikmęski rzeczowy
samobytowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
samobytówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
samobytupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
samobytymnoga mianownikmęski rzeczowy
samobytymnoga biernikmęski rzeczowy
samobytymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz