ser-wi-tu-cie

serwitucie (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: serwitut

słowoliczbaprzypadekrodzaj
serwituciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
serwituciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
serwitutpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
serwitutpojedyncza biernikmęski rzeczowy
serwitutachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
serwitutamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
serwitutempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
serwitutommnoga celownikmęski rzeczowy
serwitutowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
serwitutówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
serwitutupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
serwitutymnoga mianownikmęski rzeczowy
serwitutymnoga biernikmęski rzeczowy
serwitutymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz