sie-kier-ni-ki

siekierniki (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: siekiernik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
siekiernicymnoga mianownikmęski osobowy
siekiernicymnoga wołaczmęski osobowy
siekiernikpojedyncza mianownikmęski osobowy
siekiernikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
siekiernikapojedyncza biernikmęski osobowy
siekiernikachmnoga miejscownikmęski osobowy
siekiernikamimnoga narzędnikmęski osobowy
siekiernikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
siekiernikimnoga biernikmęski zwierzęcy
siekiernikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
siekiernikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
siekiernikommnoga celownikmęski osobowy
siekiernikowipojedyncza celownikmęski osobowy
siekiernikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
siekiernikówmnoga biernikmęski osobowy
siekiernikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
siekiernikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz