smut-ni-ka-mi

smutnikami (nazwa pospolita) rzeczownik indyw.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: smutnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
smutnicymnoga mianownikmęski osobowy
smutnicymnoga wołaczmęski osobowy
smutnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
smutnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
smutnikapojedyncza biernikmęski osobowy
smutnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
smutnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
smutnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
smutnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
smutnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
smutnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
smutnikommnoga celownikmęski osobowy
smutnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
smutnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
smutnikówmnoga biernikmęski osobowy
smutnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
smutnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz