so-li-cy-to-rzy

solicytorzy (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: solicytor

słowoliczbaprzypadekrodzaj
solicytorpojedyncza mianownikmęski osobowy
solicytorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
solicytorapojedyncza biernikmęski osobowy
solicytorachmnoga miejscownikmęski osobowy
solicytoramimnoga narzędnikmęski osobowy
solicytorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
solicytorommnoga celownikmęski osobowy
solicytorowipojedyncza celownikmęski osobowy
solicytorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
solicytorówmnoga biernikmęski osobowy
solicytorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
solicytorymnoga biernikmęski zwierzęcy
solicytorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
solicytorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
solicytorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
solicytorzymnoga mianownikmęski osobowy
solicytorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz