spo-koj-ni-kom

spokojnikom (nazwa pospolita) rzeczownik indyw.

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: spokojnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
spokojnicymnoga mianownikmęski osobowy
spokojnicymnoga wołaczmęski osobowy
spokojnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
spokojnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
spokojnikapojedyncza biernikmęski osobowy
spokojnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
spokojnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
spokojnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
spokojnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
spokojnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
spokojnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
spokojnikommnoga celownikmęski osobowy
spokojnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
spokojnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
spokojnikówmnoga biernikmęski osobowy
spokojnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
spokojnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz