spółbie-siad-ni-cy

spółbiesiadnicy (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: spółbiesiadnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
spółbiesiadnicymnoga mianownikmęski osobowy
spółbiesiadnicymnoga wołaczmęski osobowy
spółbiesiadnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
spółbiesiadnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
spółbiesiadnikapojedyncza biernikmęski osobowy
spółbiesiadnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
spółbiesiadnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
spółbiesiadnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
spółbiesiadnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
spółbiesiadnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
spółbiesiadnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
spółbiesiadnikommnoga celownikmęski osobowy
spółbiesiadnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
spółbiesiadnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
spółbiesiadnikówmnoga biernikmęski osobowy
spółbiesiadnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
spółbiesiadnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz