spółpra-ce

spółprace (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: spółpraca

słowoliczbaprzypadekrodzaj
spółpracmnoga dopełniaczżeński
spółpracapojedyncza mianownikżeński
spółpracachmnoga miejscownikżeński
spółpracamimnoga narzędnikżeński
spółpracąpojedyncza narzędnikżeński
spółpracemnoga mianownikżeński
spółpracemnoga biernikżeński
spółpracemnoga wołaczżeński
spółpracępojedyncza biernikżeński
spółpracopojedyncza wołaczżeński
spółpracommnoga celownikżeński
spółpracypojedyncza celownikżeński
spółpracypojedyncza miejscownikżeński
spółpracypojedyncza dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz