sta-ro-to

staroto (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: starota

słowoliczbaprzypadekrodzaj
starociepojedyncza celownikżeński
starociepojedyncza miejscownikżeński
starotmnoga dopełniaczżeński
starotapojedyncza mianownikżeński
starotachmnoga miejscownikżeński
starotamimnoga narzędnikżeński
starotąpojedyncza narzędnikżeński
starotępojedyncza biernikżeński
starotopojedyncza wołaczżeński
starotommnoga celownikżeński
starotymnoga mianownikżeński
starotymnoga biernikżeński
starotymnoga wołaczżeński
starotypojedyncza dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz