sta-ro-wier-cu

starowiercu (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: starowierzec

słowoliczbaprzypadekrodzaj
starowiercapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
starowiercapojedyncza biernikmęski osobowy
starowiercachmnoga miejscownikmęski osobowy
starowiercamimnoga narzędnikmęski osobowy
starowiercemnoga mianownikmęski zwierzęcy
starowiercemnoga biernikmęski zwierzęcy
starowiercemnoga wołaczmęski zwierzęcy
starowiercempojedyncza narzędnikmęski osobowy
starowiercommnoga celownikmęski osobowy
starowiercowipojedyncza celownikmęski osobowy
starowiercówmnoga dopełniaczmęski osobowy
starowiercówmnoga biernikmęski osobowy
starowiercupojedyncza miejscownikmęski osobowy
starowiercupojedyncza wołaczmęski osobowy
starowiercymnoga mianownikmęski osobowy
starowiercymnoga wołaczmęski osobowy
starowierczepojedyncza wołaczmęski osobowy
starowierzecpojedyncza mianownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz