sta-roć

staroć (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: staroć

słowoliczbaprzypadekrodzaj
starocimnoga dopełniaczżeński
starocimnoga dopełniaczmęski rzeczowy
starocipojedyncza celownikżeński
starocipojedyncza miejscownikżeński
starocipojedyncza dopełniaczżeński
starocipojedyncza wołaczżeński
starociapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
starociachmnoga miejscownikżeński
starociachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
starociamimnoga narzędnikżeński
starociamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
starociąpojedyncza narzędnikżeński
starociemnoga mianownikżeński
starociemnoga biernikżeński
starociemnoga wołaczżeński
starociemnoga mianownikmęski rzeczowy
starociemnoga biernikmęski rzeczowy
starociemnoga wołaczmęski rzeczowy
starociempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
starociommnoga celownikżeński
starociommnoga celownikmęski rzeczowy
starociowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
starociupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
starociupojedyncza wołaczmęski rzeczowy
staroćpojedyncza biernikżeński
staroćpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
staroćpojedyncza biernikmęski rzeczowy
staroćpojedyncza mianownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz