stęfle

stęfle (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: stęfel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
stęfelpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
stęfelpojedyncza biernikmęski rzeczowy
stęflapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
stęflachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
stęflamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
stęflemnoga mianownikmęski rzeczowy
stęflemnoga biernikmęski rzeczowy
stęflemnoga wołaczmęski rzeczowy
stęflempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
stęflimnoga dopełniaczmęski rzeczowy
stęflommnoga celownikmęski rzeczowy
stęflowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
stęflupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
stęflupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz