su-plen-cie

suplencie (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: suplent

słowoliczbaprzypadekrodzaj
suplencimnoga mianownikmęski osobowy
suplencimnoga wołaczmęski osobowy
suplenciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
suplenciepojedyncza wołaczmęski osobowy
suplentpojedyncza mianownikmęski osobowy
suplentapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
suplentapojedyncza biernikmęski osobowy
suplentachmnoga miejscownikmęski osobowy
suplentamimnoga narzędnikmęski osobowy
suplentempojedyncza narzędnikmęski osobowy
suplentommnoga celownikmęski osobowy
suplentowipojedyncza celownikmęski osobowy
suplentówmnoga dopełniaczmęski osobowy
suplentówmnoga biernikmęski osobowy
suplentymnoga mianownikmęski zwierzęcy
suplentymnoga biernikmęski zwierzęcy
suplentymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz