su-pru-nie

Suprunie (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Suprun

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Suprunpojedyncza mianownikmęski osobowy
Suprunapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Suprunapojedyncza biernikmęski osobowy
Suprunachmnoga miejscownikmęski osobowy
Suprunamimnoga narzędnikmęski osobowy
Suprunempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Supruniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Supruniepojedyncza wołaczmęski osobowy
Suprunommnoga celownikmęski osobowy
Suprunowipojedyncza celownikmęski osobowy
Suprunowiemnoga mianownikmęski osobowy
Suprunowiemnoga wołaczmęski osobowy
Suprunówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Suprunówmnoga biernikmęski osobowy
Suprunymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Suprunymnoga biernikmęski zwierzęcy
Suprunymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz