sur-du-tow-ca-mi

surdutowcami (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: surdutowiec

słowoliczbaprzypadekrodzaj
surdutowcapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
surdutowcapojedyncza biernikmęski osobowy
surdutowcachmnoga miejscownikmęski osobowy
surdutowcamimnoga narzędnikmęski osobowy
surdutowcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
surdutowcemnoga biernikmęski zwierzęcy
surdutowcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
surdutowcempojedyncza narzędnikmęski osobowy
surdutowcommnoga celownikmęski osobowy
surdutowcowipojedyncza celownikmęski osobowy
surdutowcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
surdutowcówmnoga biernikmęski osobowy
surdutowcupojedyncza miejscownikmęski osobowy
surdutowcupojedyncza wołaczmęski osobowy
surdutowcymnoga mianownikmęski osobowy
surdutowcymnoga wołaczmęski osobowy
surdutowczepojedyncza wołaczmęski osobowy
surdutowiecpojedyncza mianownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz