sztu-cer-nik

sztucernik (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: sztucernik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
sztucernicymnoga mianownikmęski osobowy
sztucernicymnoga wołaczmęski osobowy
sztucernikpojedyncza mianownikmęski osobowy
sztucernikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
sztucernikapojedyncza biernikmęski osobowy
sztucernikachmnoga miejscownikmęski osobowy
sztucernikamimnoga narzędnikmęski osobowy
sztucernikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
sztucernikimnoga biernikmęski zwierzęcy
sztucernikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
sztucernikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
sztucernikommnoga celownikmęski osobowy
sztucernikowipojedyncza celownikmęski osobowy
sztucernikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
sztucernikówmnoga biernikmęski osobowy
sztucernikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
sztucernikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz