sztu-ćce

sztućce (nazwa pospolita) rzeczownik rzad.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: sztuciec

słowoliczbaprzypadekrodzaj
sztuciecpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
sztuciecpojedyncza biernikmęski rzeczowy
sztućcapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
sztućcachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
sztućcamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
sztućcemnoga mianownikmęski rzeczowy
sztućcemnoga biernikmęski rzeczowy
sztućcemnoga wołaczmęski rzeczowy
sztućcempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
sztućcommnoga celownikmęski rzeczowy
sztućcowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
sztućcówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
sztućcupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
sztućcupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

sztućce (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: nijaki

Forma podstawowa: sztućce

słowoliczbaprzypadekrodzaj
sztućcachmnoga miejscowniknijaki
sztućcamimnoga narzędniknijaki
sztućcemnoga mianowniknijaki
sztućcemnoga bierniknijaki
sztućcemnoga wołacznijaki
sztućcommnoga celowniknijaki
sztućcówmnoga dopełniacznijaki

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz