szu-bien-ni-ka-mi

szubiennikami (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: szubiennik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
szubiennicymnoga mianownikmęski osobowy
szubiennicymnoga wołaczmęski osobowy
szubiennikpojedyncza mianownikmęski osobowy
szubiennikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
szubiennikapojedyncza biernikmęski osobowy
szubiennikachmnoga miejscownikmęski osobowy
szubiennikamimnoga narzędnikmęski osobowy
szubiennikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
szubiennikimnoga biernikmęski zwierzęcy
szubiennikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
szubiennikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
szubiennikommnoga celownikmęski osobowy
szubiennikowipojedyncza celownikmęski osobowy
szubiennikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
szubiennikówmnoga biernikmęski osobowy
szubiennikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
szubiennikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz