tar-czow-ni-ku

tarczowniku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: tarczownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
tarczownicymnoga mianownikmęski osobowy
tarczownicymnoga wołaczmęski osobowy
tarczownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
tarczownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
tarczownikapojedyncza biernikmęski osobowy
tarczownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
tarczownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
tarczownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
tarczownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
tarczownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
tarczownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
tarczownikommnoga celownikmęski osobowy
tarczownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
tarczownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
tarczownikówmnoga biernikmęski osobowy
tarczownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
tarczownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz