tem-pow-cze

tempowcze (nazwa pospolita) rzeczownik środ.;sport.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: tempowiec

słowoliczbaprzypadekrodzaj
tempowcapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
tempowcapojedyncza biernikmęski osobowy
tempowcachmnoga miejscownikmęski osobowy
tempowcamimnoga narzędnikmęski osobowy
tempowcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
tempowcemnoga biernikmęski zwierzęcy
tempowcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
tempowcempojedyncza narzędnikmęski osobowy
tempowcommnoga celownikmęski osobowy
tempowcowipojedyncza celownikmęski osobowy
tempowcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
tempowcówmnoga biernikmęski osobowy
tempowcupojedyncza miejscownikmęski osobowy
tempowcupojedyncza wołaczmęski osobowy
tempowcymnoga mianownikmęski osobowy
tempowcymnoga wołaczmęski osobowy
tempowczepojedyncza wołaczmęski osobowy
tempowiecpojedyncza mianownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz