tim-bre

timbre (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: timbre

słowoliczbaprzypadekrodzaj
timbrepojedyncza mianownikmęski rzeczowy
timbrepojedyncza biernikmęski rzeczowy
timbre’achmnoga miejscownikmęski rzeczowy
timbre’amimnoga narzędnikmęski rzeczowy
timbre’empojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
timbre’ommnoga celownikmęski rzeczowy
timbre’owipojedyncza celownikmęski rzeczowy
timbre’ówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
timbre’upojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
timbre’ymnoga mianownikmęski rzeczowy
timbre’ymnoga biernikmęski rzeczowy
timbre’ymnoga wołaczmęski rzeczowy
timbrzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
timbrzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz