trak-tie-ru

traktieru (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: traktier

słowoliczbaprzypadekrodzaj
traktierpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
traktierpojedyncza biernikmęski rzeczowy
traktierachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
traktieramimnoga narzędnikmęski rzeczowy
traktierempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
traktierommnoga celownikmęski rzeczowy
traktierowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
traktierówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
traktierupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
traktierymnoga mianownikmęski rzeczowy
traktierymnoga biernikmęski rzeczowy
traktierymnoga wołaczmęski rzeczowy
traktierzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
traktierzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz