trian-gu-la-cyj

triangulacyj (nazwa pospolita) rzeczownik arch.;char.

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: triangulacja

słowoliczbaprzypadekrodzaj
triangulacjapojedyncza mianownikżeński
triangulacjachmnoga miejscownikżeński
triangulacjamimnoga narzędnikżeński
triangulacjąpojedyncza narzędnikżeński
triangulacjemnoga mianownikżeński
triangulacjemnoga biernikżeński
triangulacjemnoga wołaczżeński
triangulacjępojedyncza biernikżeński
triangulacjipojedyncza celownikżeński
triangulacjipojedyncza miejscownikżeński
triangulacjipojedyncza dopełniaczżeński
triangulacjopojedyncza wołaczżeński
triangulacjommnoga celownikżeński
triangulacjimnoga dopełniaczżeński
triangulacyjmnoga dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz