trium-fa-to-rze

triumfatorze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: triumfator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
triumfatorpojedyncza mianownikmęski osobowy
triumfatorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
triumfatorapojedyncza biernikmęski osobowy
triumfatorachmnoga miejscownikmęski osobowy
triumfatoramimnoga narzędnikmęski osobowy
triumfatorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
triumfatorommnoga celownikmęski osobowy
triumfatorowipojedyncza celownikmęski osobowy
triumfatorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
triumfatorówmnoga biernikmęski osobowy
triumfatorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
triumfatorymnoga biernikmęski zwierzęcy
triumfatorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
triumfatorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
triumfatorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
triumfatorzymnoga mianownikmęski osobowy
triumfatorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz