trium-fu

triumfu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: triumf

słowoliczbaprzypadekrodzaj
triumfpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
triumfpojedyncza biernikmęski rzeczowy
triumfachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
triumfamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
triumfempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
triumfiepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
triumfiepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
triumfommnoga celownikmęski rzeczowy
triumfowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
triumfówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
triumfupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
triumfymnoga mianownikmęski rzeczowy
triumfymnoga biernikmęski rzeczowy
triumfymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz