tro-ni-ku

troniku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: tronik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
tronikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
tronikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
tronikapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
tronikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
tronikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
tronikimnoga mianownikmęski rzeczowy
tronikimnoga biernikmęski rzeczowy
tronikimnoga wołaczmęski rzeczowy
tronikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
tronikommnoga celownikmęski rzeczowy
tronikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
tronikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
tronikupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
tronikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
tronikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz