tru-ba-du-rze

trubadurze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: trubadur

słowoliczbaprzypadekrodzaj
trubadurpojedyncza mianownikmęski osobowy
trubadurapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
trubadurapojedyncza biernikmęski osobowy
trubadurachmnoga miejscownikmęski osobowy
trubaduramimnoga narzędnikmęski osobowy
trubadurempojedyncza narzędnikmęski osobowy
trubadurommnoga celownikmęski osobowy
trubadurowipojedyncza celownikmęski osobowy
trubadurowiemnoga mianownikmęski osobowy
trubadurowiemnoga wołaczmęski osobowy
trubadurówmnoga dopełniaczmęski osobowy
trubadurówmnoga biernikmęski osobowy
trubadurymnoga mianownikmęski zwierzęcy
trubadurymnoga biernikmęski zwierzęcy
trubadurymnoga wołaczmęski zwierzęcy
trubadurzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
trubadurzepojedyncza wołaczmęski osobowy
trubadurzymnoga mianownikmęski osobowy
trubadurzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz