tru-ci-cie-lom

trucicielom (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: truciciel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
trucicielpojedyncza mianownikmęski osobowy
trucicielapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
trucicielapojedyncza biernikmęski osobowy
trucicielachmnoga miejscownikmęski osobowy
trucicielamimnoga narzędnikmęski osobowy
trucicielemnoga mianownikmęski zwierzęcy
trucicielemnoga biernikmęski zwierzęcy
trucicielemnoga wołaczmęski zwierzęcy
trucicielemnoga mianownikmęski osobowy
trucicielemnoga wołaczmęski osobowy
trucicielempojedyncza narzędnikmęski osobowy
trucicielimnoga dopełniaczmęski osobowy
trucicielimnoga biernikmęski osobowy
trucicielommnoga celownikmęski osobowy
trucicielowipojedyncza celownikmęski osobowy
trucicielupojedyncza miejscownikmęski osobowy
trucicielupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz