try-bu-nal-czy-ku

trybunalczyku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: trybunalczyk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
trybunalczycymnoga mianownikmęski osobowy
trybunalczycymnoga wołaczmęski osobowy
trybunalczykpojedyncza mianownikmęski osobowy
trybunalczykapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
trybunalczykapojedyncza biernikmęski osobowy
trybunalczykachmnoga miejscownikmęski osobowy
trybunalczykamimnoga narzędnikmęski osobowy
trybunalczykimnoga mianownikmęski zwierzęcy
trybunalczykimnoga biernikmęski zwierzęcy
trybunalczykimnoga wołaczmęski zwierzęcy
trybunalczykiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
trybunalczykommnoga celownikmęski osobowy
trybunalczykowipojedyncza celownikmęski osobowy
trybunalczykówmnoga dopełniaczmęski osobowy
trybunalczykówmnoga biernikmęski osobowy
trybunalczykupojedyncza miejscownikmęski osobowy
trybunalczykupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz