try-um-wi-ra-cie

tryumwiracie (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: tryumwirat

słowoliczbaprzypadekrodzaj
tryumwiraciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
tryumwiraciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
tryumwiratpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
tryumwiratpojedyncza biernikmęski rzeczowy
tryumwiratachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
tryumwiratamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
tryumwiratempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
tryumwiratommnoga celownikmęski rzeczowy
tryumwiratowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
tryumwiratówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
tryumwiratupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
tryumwiratymnoga mianownikmęski rzeczowy
tryumwiratymnoga biernikmęski rzeczowy
tryumwiratymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz