trze-bi-cie-la-mi

trzebicielami (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: trzebiciel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
trzebicielpojedyncza mianownikmęski osobowy
trzebicielapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
trzebicielapojedyncza biernikmęski osobowy
trzebicielachmnoga miejscownikmęski osobowy
trzebicielamimnoga narzędnikmęski osobowy
trzebicielemnoga mianownikmęski zwierzęcy
trzebicielemnoga biernikmęski zwierzęcy
trzebicielemnoga wołaczmęski zwierzęcy
trzebicielemnoga mianownikmęski osobowy
trzebicielemnoga wołaczmęski osobowy
trzebicielempojedyncza narzędnikmęski osobowy
trzebicielimnoga dopełniaczmęski osobowy
trzebicielimnoga biernikmęski osobowy
trzebicielommnoga celownikmęski osobowy
trzebicielowipojedyncza celownikmęski osobowy
trzebicielupojedyncza miejscownikmęski osobowy
trzebicielupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz