tur-ko-tu

turkotu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: turkot

słowoliczbaprzypadekrodzaj
turkociepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
turkociepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
turkotpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
turkotpojedyncza biernikmęski rzeczowy
turkotachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
turkotamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
turkotempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
turkotommnoga celownikmęski rzeczowy
turkotowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
turkotówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
turkotupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
turkotymnoga mianownikmęski rzeczowy
turkotymnoga biernikmęski rzeczowy
turkotymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz