tur-kuć

turkuć (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: turkuć

słowoliczbaprzypadekrodzaj
turkucimnoga dopełniaczmęski zwierzęcy
turkuciapojedyncza dopełniaczmęski zwierzęcy
turkuciapojedyncza biernikmęski zwierzęcy
turkuciachmnoga miejscownikmęski zwierzęcy
turkuciamimnoga narzędnikmęski zwierzęcy
turkuciemnoga mianownikmęski zwierzęcy
turkuciemnoga biernikmęski zwierzęcy
turkuciemnoga wołaczmęski zwierzęcy
turkuciempojedyncza narzędnikmęski zwierzęcy
turkuciommnoga celownikmęski zwierzęcy
turkuciowipojedyncza celownikmęski zwierzęcy
turkuciówmnoga dopełniaczmęski zwierzęcy
turkuciupojedyncza miejscownikmęski zwierzęcy
turkuciupojedyncza wołaczmęski zwierzęcy
turkućpojedyncza mianownikmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz