ty-tu-la-rzy

tytularzy (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: tytularz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
tytularzpojedyncza mianownikmęski osobowy
tytularzapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
tytularzapojedyncza biernikmęski osobowy
tytularzachmnoga miejscownikmęski osobowy
tytularzamimnoga narzędnikmęski osobowy
tytularzemnoga mianownikmęski zwierzęcy
tytularzemnoga biernikmęski zwierzęcy
tytularzemnoga wołaczmęski zwierzęcy
tytularzemnoga mianownikmęski osobowy
tytularzemnoga wołaczmęski osobowy
tytularzempojedyncza narzędnikmęski osobowy
tytularzommnoga celownikmęski osobowy
tytularzowipojedyncza celownikmęski osobowy
tytularzupojedyncza miejscownikmęski osobowy
tytularzupojedyncza wołaczmęski osobowy
tytularzymnoga dopełniaczmęski osobowy
tytularzymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz