tępo-le

tępole (nazwa pospolita) rzeczownik pogard.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: tępol

słowoliczbaprzypadekrodzaj
tępolpojedyncza mianownikmęski osobowy
tępolapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
tępolapojedyncza biernikmęski osobowy
tępolachmnoga miejscownikmęski osobowy
tępolamimnoga narzędnikmęski osobowy
tępolemnoga mianownikmęski zwierzęcy
tępolemnoga biernikmęski zwierzęcy
tępolemnoga wołaczmęski zwierzęcy
tępolemnoga mianownikmęski osobowy
tępolemnoga wołaczmęski osobowy
tępolempojedyncza narzędnikmęski osobowy
tępolimnoga dopełniaczmęski osobowy
tępolimnoga biernikmęski osobowy
tępolommnoga celownikmęski osobowy
tępolowipojedyncza celownikmęski osobowy
tępolupojedyncza miejscownikmęski osobowy
tępolupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz