ucztow-nik

ucztownik (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: ucztownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
ucztownicymnoga mianownikmęski osobowy
ucztownicymnoga wołaczmęski osobowy
ucztownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
ucztownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
ucztownikapojedyncza biernikmęski osobowy
ucztownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
ucztownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
ucztownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
ucztownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
ucztownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
ucztownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
ucztownikommnoga celownikmęski osobowy
ucztownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
ucztownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
ucztownikówmnoga biernikmęski osobowy
ucztownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
ucztownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz