umni-ka

umnika (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: umnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
umnicymnoga mianownikmęski osobowy
umnicymnoga wołaczmęski osobowy
umnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
umnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
umnikapojedyncza biernikmęski osobowy
umnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
umnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
umnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
umnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
umnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
umnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
umnikommnoga celownikmęski osobowy
umnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
umnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
umnikówmnoga biernikmęski osobowy
umnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
umnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz