uni-fi-ka-to-rem

unifikatorem (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: unifikator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
unifikatorpojedyncza mianownikmęski osobowy
unifikatorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
unifikatorapojedyncza biernikmęski osobowy
unifikatorachmnoga miejscownikmęski osobowy
unifikatoramimnoga narzędnikmęski osobowy
unifikatorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
unifikatorommnoga celownikmęski osobowy
unifikatorowipojedyncza celownikmęski osobowy
unifikatorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
unifikatorówmnoga biernikmęski osobowy
unifikatorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
unifikatorymnoga biernikmęski zwierzęcy
unifikatorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
unifikatorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
unifikatorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
unifikatorzymnoga mianownikmęski osobowy
unifikatorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz