uni-ta-riu-szu

unitariuszu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: unitariusz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
unitariuszpojedyncza mianownikmęski osobowy
unitariuszapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
unitariuszapojedyncza biernikmęski osobowy
unitariuszachmnoga miejscownikmęski osobowy
unitariuszamimnoga narzędnikmęski osobowy
unitariuszemnoga mianownikmęski zwierzęcy
unitariuszemnoga biernikmęski zwierzęcy
unitariuszemnoga wołaczmęski zwierzęcy
unitariuszemnoga mianownikmęski osobowy
unitariuszemnoga wołaczmęski osobowy
unitariuszempojedyncza narzędnikmęski osobowy
unitariuszommnoga celownikmęski osobowy
unitariuszowipojedyncza celownikmęski osobowy
unitariuszówmnoga dopełniaczmęski osobowy
unitariuszówmnoga biernikmęski osobowy
unitariuszupojedyncza miejscownikmęski osobowy
unitariuszupojedyncza wołaczmęski osobowy
unitariuszymnoga dopełniaczmęski osobowy
unitariuszymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz