uster-ku

usterku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: usterk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
usterkpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
usterkpojedyncza biernikmęski rzeczowy
usterkapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
usterkachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
usterkamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
usterkimnoga mianownikmęski rzeczowy
usterkimnoga biernikmęski rzeczowy
usterkimnoga wołaczmęski rzeczowy
usterkiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
usterkommnoga celownikmęski rzeczowy
usterkowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
usterkówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
usterkupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
usterkupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz