utra-cju-szu

utracjuszu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: utracjusz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
utracjuszpojedyncza mianownikmęski osobowy
utracjuszapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
utracjuszapojedyncza biernikmęski osobowy
utracjuszachmnoga miejscownikmęski osobowy
utracjuszamimnoga narzędnikmęski osobowy
utracjuszemnoga mianownikmęski zwierzęcy
utracjuszemnoga biernikmęski zwierzęcy
utracjuszemnoga wołaczmęski zwierzęcy
utracjuszemnoga mianownikmęski osobowy
utracjuszemnoga wołaczmęski osobowy
utracjuszempojedyncza narzędnikmęski osobowy
utracjuszommnoga celownikmęski osobowy
utracjuszowipojedyncza celownikmęski osobowy
utracjuszówmnoga dopełniaczmęski osobowy
utracjuszówmnoga biernikmęski osobowy
utracjuszupojedyncza miejscownikmęski osobowy
utracjuszupojedyncza wołaczmęski osobowy
utracjuszymnoga dopełniaczmęski osobowy
utracjuszymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz