utrat-ni-kiem

utratnikiem (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: utratnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
utratnicymnoga mianownikmęski osobowy
utratnicymnoga wołaczmęski osobowy
utratnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
utratnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
utratnikapojedyncza biernikmęski osobowy
utratnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
utratnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
utratnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
utratnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
utratnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
utratnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
utratnikommnoga celownikmęski osobowy
utratnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
utratnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
utratnikówmnoga biernikmęski osobowy
utratnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
utratnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz