wer-te-pu

wertepu (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: wertep

słowoliczbaprzypadekrodzaj
werteppojedyncza mianownikmęski rzeczowy
werteppojedyncza biernikmęski rzeczowy
wertepachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
wertepamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
wertepempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
wertepiepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
wertepiepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
wertepommnoga celownikmęski rzeczowy
wertepowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
wertepówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
wertepupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
wertepymnoga mianownikmęski rzeczowy
wertepymnoga biernikmęski rzeczowy
wertepymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz